Inhoudsopgave

1.1. Algemene inleiding
1.2. Het beroepsprofiel: toelichting
2.    Beroepstaken
2.1. Taakveld lijkschouwing in het kader van de WLb
2.2. Medisch deskundige adviestaak voor; politie / justitie
2.3  Taakveld medische zorgverlening
2.4. Taakveld met betrekking tot zorgvuldigheid en informatiebeheer
2.5. Taakveld met betrekking tot de beroepsuitoefening

1.1. Algemene inleiding

Een forensisch geneeskundige is een arts die werkzaam is op het terrein van medisch onderzoek en advisering ten dienste van (straf)rechtspleging en -handhaving aan overheid, politie en justitie. De deskundigheid die hiervoor nodig is, wordt opgebouwd door na het artsexamen een opleiding te volgen en forensische geneeskundige werkzaamheden te verrichten. Tevens houdt de arts zich deskundig op dit terrein door voldoende gerichte bij- en nascholing.

Er bestaat een overduidelijke maatschappelijke behoefte aan artsen die zich inzetten voor of beschikbaar stellen ten dienste van forensische vraagstukken. De behoefte bestaat reeds lang bij de overheid, blijkend uit de Wet op de Lijkbezorging (WLb, 1994) en de Politiewet (1993). Tevens biedt de Wet op de Uitoefening Geneeskunst (1865), welke inmiddels is opgevolgd door de Wet Beroepen Individuele Gezondheidszorg (BIG, 1993) een kader voor de forensische geneeskunde. Ook blijkt het belang uit voortdurende discussies binnen de beroepsgroep van artsen (KNMG) en over de positie van de behandelend artsen ten opzichte van justitiële procedures en rechtspraak. De KNMG ontwikkelde in dit kader gedragsregels op het terrein van beroepsgeheim en handelwijzen voor artsen.( Zie voetnoot 1)

In de praktijk blijkt er echter steeds weer onduidelijkheid te bestaan over wat men in de maatschappij van forensisch geneeskundigen kan en mag verwachten. Dat geldt niet alleen voor de respectievelijke opdrachtgevers op het terrein van Volksgezondheid, Binnenlandse Zaken en Justitie. Ook geldt dit voor werkgevers (veelal Gezondheidsdiensten), die gevraagd worden (hun) personeel in een 24 - uurs dienst paraat te houden en hen garanties bieden voor het benodigde deskundigheids- en organisatieniveau.

Ook forensisch geneeskundigen zelf komen regelmatig voor vraagstukken te staan, waarbij zij zich afvragen wat van hen verwacht mag worden en hoe zij dienen op te treden in een juridisch of justitieel kader.

Het Forensisch Medisch Genootschap (FMG) heeft, als wetenschappelijke vereniging erkend door het College voor Sociale Geneeskunde,( Zie voetnoot 2) geconstateerd dat een fundamentele bijdrage in de vorm van een beroepsprofiel nodig is om helderheid te verschaffen in de verwachtingen die gesteld worden aan het werk van de eerstelijns forensisch geneeskundige. ( Zie voetnoot 3)

In de praktijk is een f.g. een arts die in lokaal of regionaal verband diensten verricht in nauwe samenwerking met de politie en justitie. Dit ter onderscheid van het werk van de gerechtelijk pathologen, die de tweedelijns funktie uitoefenen en die het gerechtelijke medisch specialistische onderzoek doen zoals bij voorbeeld obductie in het Nederlands Forensisch Instituut.

Het profiel verschaft derhalve helderheid in taken en kan verder bijdragen in de ontwikkeling van funktie-eisen en het ontwikkelen van deskundigheidseisen.

In 1984 heeft de toenmalige Stichting voor Sociale Gezondheidszorg een opleiding forensische geneeskunde opgezet en na een fusie met de Netherlands School op Public Health (NSPH) wordt deze nu aldaar georganiseerd.

Er is echter behoefte aan een nieuw opleidingstraject, omdat praktische inzet niet alleen op basis van bevoegdheid, maar ook bekwaamheid in de praktijk stoelt.

Voor de beroepsgroep geeft het beroepsprofiel tevens de mogelijkheid om op systematische wijze de beroepsuitoefening te evalueren en kan tevens leiden tot standaardisering en protocollering. In brede zin kan worden ingespeeld op ontwikkelingen in een veranderende maatschappelijke omgeving. Daarmee is het beroepsprofiel geen statisch resultaat, maar een dynamisch (toets)middel voor beroepsuitoefening en -ontwikkeling.

Dit profiel is ontwikkeld op basis van raadpleging van reeds verschenen beroepsprofielen in de gezondheidszorg ( Zie voetnoot 4) en becommentarieerd door leden en bestuur van het FMG en leden van de Vakgroep forensische geneeskunde van GGD – Nederland ( Zie voetnoot 5) . Het profiel werd samengesteld onder verantwoordelijkheid van het bestuur door A.G.Tenhaeff en mevrouw B.W.Topman, forensisch geneeskundigen.

Op 5 november 1999 en 7 april 2000 werd het profiel voorgelegd aan de ledenvergadering van het FMG ter verdere validering en werd na een vervolgronde van diverse commentaren bijgesteld tot de huidige tekst.

In deze paragraaf wordt kort beschreven hoe het beroepsprofiel is opgezet. Het beroepsprofiel is een beschrijving wat de f.g. in de praktijk doet, dan wel verwacht wordt te doen. Voor verschillende taken is dit stapsgewijs beschreven in drie fasen.

De verschillende taken die de f.g. kan uitvoeren zijn in 5 taakvelden gegroepeerd te weten:

1. taakveld lijkschouwer in het kader van de WLb (2.1)
2. taakveld als medisch deskundig adviseur van politie en/of justitie (2.2)
3. taken als medisch zorgverlener in het kader van de Politiewet en de vangnetfunktie inzake openbare gezondheidszorg (2.3)
4. taken met betrekking tot zorgvuldigheid en informatiebeheer (2.4)
5. taken ten aanzien van de beroepsuitoefening (2.5)

De beschrijving van taken wordt in de desbetreffende paragraaf voorafgegaan door een korte typering van het takkveld.

De drie fasen waarmee de werkzaamheden worden beschreven vanuit een algemene pragmatische benadering zijn:

1. het inventariseren van de gestelde vraag of situatie en het verrichten van (forensisch) medisch onderzoek,
2. vervolgens het verklaren en toewerken naar een conclusie
3. met als laatste fase afsluitend een advies.

Alhoewel deze fase - systematiek vooral in de eerste en het derde taakveld wordt gebruikt, is zij in principe overal toepasbaar. Echter omwille van de leesbaarheid niet overal doorgevoerd.

Tevens zijn diverse taken niet altijd van toepassing of zou de toevoeging ‘eventueel’, op ‘verzoek’ of ‘zonodig’ tussengevoegd kunnen worden. Aangezien echter van de f.g. verwacht wordt dat deze alleen zinvolle taken uitvoert die zijn afgesproken met opdrachtgever en / of werkgever, zijn deze termen weggelaten.

Algemeen.

De f.g. doet in het kader van de Wet op de Lijkbezorging een lijkschouw. Deze gebeurt veelal in opdracht van politie / justitie, maar kan ook door de behandelende sector worden gevraagd. Ook mortuariumpersoneel kan een schouw melden. De f.g. verricht de lijkschouw als men niet overtuigd is van een natuurlijke dood, als een niet-natuurlijke dood wordt vermoed, of als er geen behandelend arts (beschikbaar) is.

De lijkschouw dient primair om de burgemeester te adviseren of een lichaam begraven, gecremeerd of ter beschikking van de wetenschap kan worden gesteld. Tevens wordt in het kader van de Gezondheidswet (1865) een doodsoorzaakverklaring afgegeven aangegeven. Omdat er bij de lijkschouw kan worden geconstateerd dat er sprake is van een niet-natuurlijke dood, is het Wetboek van Strafrecht van belang. Indien een iemand ten gevolge van mogelijke fouten bij behandeling is overleden, kan het Medisch Tuchtrecht van belang zijn.

Bij een niet-natuurlijk overlijden wordt pas na een gezamenlijk onderzoek van de gemeentelijk lijkschouwer en de politie (recherche) door de Officier van Justitie besloten of het lichaam kan worden worden vrijgegeven voor begraving. In een aantal situaties wordt of kan worden afgeweken van de bovenstaande procedure. Deze worden als bijzondere vormen van lijkschouw besproken onder onder 2.2 (euthanasie of hulp bij zelfdoding), 2.3 (lijkvinding), 2.4 (overlijden in verband met medische behandeling of verzorging) en 2.5 (orgaandonatie) besproken.

2.1.a. inventarisatie en onderzoek

• neemt kennis van het verzoek tot het doen van de lijkschouw, analyseert dit en
• neemt bij onduidelijkheid over de voorgelegde vraag contact op met verantwoordelijken van justitie, behandelend artsen en /of derden.
• stelt zich op de hoogte van de omstandigheden waaronder de dood intrad met inbegrip van de medische voorgeschiedenis.
• neemt die maatregelen die nodig zijn om adequaat een lijkschouw te kunnen verrichten op de plaats delict en/of in een mortuarium.
• onderzoekt het lichaam van een overledene op systematische wijze door inspectie, palpatie, percussie en eventueel toucher
• verricht (ondersteunend) medisch onderzoek op de plaats delict (P.D.) naar sporen die verband houden met het overlijden en identiteit, plaats, dag en tijdstip van overlijden. Hij adviseert de recherche bij het veilig stellen van relevante sporen.
• verzorgt postmortaal bloedafname, indien daartoe gemachtigd door de Officier van Justitie ten behoeve van toxicologisch (b.v medicatie, alcohol, drugs, koolmonoxide) en DNA – onderzoek.
• overlegt met deskundigen in het Nederlands Forensisch Instituut, expertisecentra als het Nationaal Vergiftigingen Informatiecentrum (NVIC)) of andere (ziekenhuis)laboratoria ten aanzien van toxicologische en andere aanvullende onderzoekingen.

2.1.b. taken t.a.v. de conclusie

• geeft een medische verklaring voor de gevonden verschijnselen aan het lijk in relatie tot de verdere omstandigheden, voor zover dit uit zijn onderzoek af te leiden is.
• trekt conclusies uit zijn onderzoek naar de reden van overlijden in de zin van een al dan niet natuurlijke doodsoorzaak en hanteert hierbij wetenschappelijke (vak)literatuur, handboeken ( Zie voetnoot 6) en wettelijke teksten
• trekt conclusies ten aanzien van identiteit, plaats, dag en / of tijdstip van overlijden.
• geeft aan of een gestelde vraag door hem medisch wel of niet te beantwoorden is

2.1.c. taken t.a.v. advies

• doet mondeling en schriftelijk verslag van medische bevindingen en conclusies van de lijkschouw; vult daartoe de juiste formulieren in
• draagt er zorg voor dat de verschillende verslagen en formulieren bij de juiste autoriteiten worden bezorgd
• brengt zijn medisch verslag en advies op zodanige wijze uit, dat dit voor de Officier van Justitie adequate (voor)informatie biedt voor het nemen van beslissingen in het kader van het strafrecht
• geeft advies inzake het doen van sectie en/of adequaat toxicologisch onderzoek door een gerechtelijk patholoog, toxicoloog en / of forensisch odontoloog.
• neemt contact op met de Inspectie voor de Gezondheidszorg indien bij de lijkschouw medische vragen worden opgeworpen die naar zijn mening de aandacht of onderzoek vragen van de inspecteur.
• verstrekt informatie over en bemiddelt bij de organisatie tot het verrichten van een niet - gerechtelijke sectie door contact op te nemen met behandelend artsen en / of pathologen
• licht met toestemming van de (hulp)officier van justitie de bij een sterfgeval betrokken personen en partijen in over de conclusies en/of juiste gang van zaken, met inbegrip van een vertegenwoordiger van de nabestaanden en de behandelend arts

Bij euthanasie en hulp bij zelfdoding heeft de f.g. een speciale opdracht binnen de meldingsprocedure ( Zie voetnoot 7) . In deze brochure is de werkwijze van de f.g. omschreven. De speciale rol houdt in dat de f.g. de Officier van Justitie informeert over eventueel onregelmatigheden bij euthanasie of hulp bij zelfdoding. De f.g. geeft geen oordeel over de mate van zorgvuldigheid waarmee de euthanasie is toegepast. Deze oordeelsvorming is de taak van de Regionale Toetsingscommissies. De f.g. treedt nooit op als consulterend (tweede onafhankelijk arts) bij een euthanasiegeval.

 B. Lijkvinding:

Van lijkvinding is sprake indien de plaats en / of de datum van overlijden niet met overtuiging vastgesteld kan worden. De gemeentelijk lijkschouwer verricht in aanwezigheid van de politie een reguliere schouw die kan resulteren in het constateren van een al dan niet natuurlijk overlijden. In de praktijk wordt door de politie van lijkvinding gesproken als het overlijden later dan na 24 uur wordt opgemerkt.

Als iemand is overleden na of tijdens een medische ingreep of verzorging wordt de f.g. gewaarschuwd door de behandelend arts om te beoordelen of er sprake is van een natuurlijk of van een niet-natuurlijke dood. Als er lege artis is gehandeld, de ingreep of behandeling op goede indicatie heeft plaatsgevonden en als de behandeling is uitgevoerd door een daartoe bekwame en bevoegde arts kan de f.g. een verklaring van natuurlijk overlijden afgeven. Indien de f.g. niet overtuigd is van een natuurlijk overlijden wordt de ambenaar van de Burgerlijke Stand gewaarschuwd en de Officier van Justitie verslag gedaan. De f.g. kan tevens de Inspecteur voor de Gezondheidszorg inlichten, indien er zich vragen voordoen op het vlak van de kwaliteit van behandeling en / of verzorging.

De f.g.:

• stelt een onderzoek in naar de medische voorgeschiedenis van de overledene, naar de omstandigheden waaronder de dood intrad en naar de feitelijke gang van zaken voor het overlijden.
• draagt er zorg voor dat zijn onderzoek, indien hij( Zie voetnoot 8) dat nodig of wenselijk acht, in aanwezigheid van de politie wordt verricht, opdat deze direct een proces verbaal kan opmaken en
• voert gesprekken met de bij de behandeling betrokken artsen en / of verpleegkundigen en ziet het medisch en verpleegkundig dossier in.
• raadpleegt zonodig een deskundige over de gebruikelijke gang van zaken op een bepaald terrein, over de kans dat zich bepaalde verschijnselen, risico’s of complicaties voordoen en over de gebruikelijke procedures
• concludeert of er sprake is van een natuurlijke of van een niet-natuurlijke dood.
• maakt over zijn bevindingen een verslag waarin aan bovengenoemde punten aandacht wordt besteed. Stuurt dit verslag naar de Officier van Justitie indien er sprake is van een niet – natuurlijk overlijden. Stuurt, indien hij dit relevant vindt, het verslag van bevindingen van een natuurlijk overlijden, aan de Officier van Justitie op.
• neemt, indien hij dit relevant vindt, contact op met de Inspecteur voor de Gezondheidszorg.

De lijkschouwing bij orgaandonatie na een niet natuurlijk overlijden vindt gewoonlijk plaats nadat de te transplanteren organen zijn uitgenomen en alle ondersteunende apparatuur is uitgeschakeld. In de situatie waarin de transplantatiecoördinator reeds de Officier van Justitie heeft ingelicht en deze met de gevolgde werkwijze accoord is gegaan, wordt op reguliere wijze een schouw verricht onder vermelding van de wijze waarop de hersendood is vastgesteld en welke organen en weefsels zijn verwijderd.

De f.g. kan optreden als liaison met de Nederlandse Transplantatiestichting ten behoeve van het afstaan van organen conform de door de overledene aangegeven keuze op het donorcodicil..

Bij de medische advisering kan sprake zijn van advies op basis van persoonlijk onderzoek door de forensisch geneeskundige. Ook kan een advies gaan over medische gegevens van onderzoek gepleegd door derden of in het algemeen.

Persoonlijk onderzoek kan tot doel hebben sporen te verzamelen en/of een advies te geven over een arrestant of een getuige.

Bij advisering in het algemeen kan het gaan om de interpretatie van bepaalde medische gegevens. Bij voorbeeld hoe bepaalde verschijnselen verklaard kunnen worden, welke effecten bepaalde stoffen, middelen of medicamenten kunnen geven, wat de behandeling van bepaalde aandoeningen is, wat de risico’s van bepaalde ziekten of bepaalde handelwijzen zijn. Ook interpretatie van letselbeschrijvingen behoort tot dit taakveld.

In het taakveld wordt pragmatisch onderscheid gebracht in vier situaties waarin advies kan worden gevraagd te weten: toepassing van dwangmiddelen (2.2.a), inzake verhoorsituaties (2.2.b) en inzake (sexueel) geweldsmisdrijf (2.2.c). Van andere orde is advies aan politie en justitie en derden in die situatie waar in het kader van de openbare gezondheidszorg medisch – hygiënische problemen om oplossingen vragen (2.2.d.).

2.2.a. taken inzake de toepassing van dwangmiddelen

• beoordeelt gevraagd of ongevraagd medische contra-indicaties tegen insluiting van een persoon in een politiecel in het kader van aanhouding, in verzekeringstelling of vreemdelingenbewaring. Geeft daarbij aan onder welke medische voorwaarden insluiting kan geschieden.
• verricht onderzoek aan en / of in het lichaam binnen wettelijke kaders
• beoordeelt de vraag of een persoon medisch gezien in staat is te reizen, al dan niet in verband met uitzetting
• adviseert zonodig inzake zwangerschapsverklaringen en leeftijdsbepalingen

2.2.b. taken inzake verhoorsituaties

• beoordeelt gevraagd of ongevraagd medische contra-indicaties voor verhoor van getuigen en / of slachtoffers.
• geeft zonodig advies inzake medische zorgverlening ten behoeve van verhoor (zie onderstaand)

2.2.c. taken inzake medisch advies betreffende (sexueel) geweldsmisdrijven

Op verzoek van betrokkene, diens advocaat, de politie of van justitie en met toestemming van betrokkene onderzoekt de forensisch geneeskundige een slachtoffer of dader van een gewelds- of zedendelict op sporen van geweld. Zo nodig wordt met schriftelijke toestemming van betrokkene informatie bij de behandelende sector hieromtrent opgevraagd. Van de bevindingen wordt een rapport opgemaakt dat of aan betrokkene of aan zijn advocaat ter hand wordt gesteld of, weer met toestemming van betrokkene aan politie of justitie wordt afgegeven. In het rapport worden in beginsel alleen objectief vastgestelde bevindingen opgenomen. Waar het gaat om subjectieve verschijnselen of mogelijkheden, waarschijnlijkheden, interpretaties of prognoses dient dit uitdrukkelijk te worden aangegeven.

2.3.c.1. eigen onderzoek van slachtoffers of daders

• neemt kennis van de voorgelegde vraag en de door de politie verzamelde informatie en verricht de medische anamnese
• behandelt zonodig betrokkene eerst, of stelt de indicatie voor behandeling door een (poli)klinische hulp indien daartoe aanleiding is (b.v. letsel, anti-conceptie en verwijzing voor onderzoek naar SOA / AIDS en hepatitis B - besmetting).
• verricht onderzoek aan en / of in het lichaam in het kader van sporenonderzoek
• beschrijft op systematische wijze de aangetroffen letsels en interpreteert deze.
• neemt monsters voor justitieel onderzoek af volgens de Forensisch Technische normen
• stelt in heldere bewoordingen een rapportage op, inclusief bevindingen en conclusies

2.2.c.2. beoordeling van rapportages over onderzoek van slachtoffers of daders

• adviseert justitie inzake het opvragen van medische informatie
• vraagt medische gegevens op bij derden van justitie en / of beoordeelt gegevens die worden voorgelegd in rapportages en trekt daaruit conclusies. Hij licht de conclusies toe aan justitie en / of rechtsgang en maakt hiervoor in heldere bewoordingen een rapportage

2.2.d. taken inzake medisch advies over volksgezondheid en openbare orde & veiligheid

• geeft bij (dreigende) gezondheidsbedreigende situaties gevraagd of ongevraagd advies over (psycho)hygiënische en milieuhygiënische vervolgaktiviteiten aan politie en / of derden
• adviseert gevraagd of ongevraagd over medische aspekten, zorgverlening en organisatie van de (openbare) gezondheidszorg die relevant zijn voor justitieel onderzoek. Informeert hierover zonodig de Inspectie voor de Gezondheidszorg
• geeft gevraagd of ongevraagd advies inzake hygiëne in verband met verblijf van arrestanten
• treedt op als intermediair tussen (behandelend) artsen, justitie, overheden, burgers e/o derden.
• verstrekt informatie over wetgeving, regels en procedures in relatie tot zijn taakvelden aan derden

1. Er zijn verschillende cliëntengroepen met in de praktijk verschillende zorgvragen. De zgn.’arrestantenzorg’ omvat zorg voor arrestanten ( Zie voetnoot 9) (of aangehouden personen) en personen die worden verhoord. Diegenen die aangifte doen van een feit waarbij zij letsel hebben opgelopen betreft ‘slachtofferhulp’. Tenslotte zijn er in het kader van een ‘vangnetfunktie openbare gezondheidszorg’ personen die door de politie naar het bureau zijn gebracht omdat zij een potentieël gevaar voor zichzelf en / of de omgeving (lijken te) vormen en waarvoor vaak psychische hulp nodig is.
2. het behandelen van personen die aan de zorg van politie op het politiebureau zijn toevertouwd beschouwt het FMG tot competentie van de f.g.omdat deze arts is. De f.g. die behandelt, zal in het kader van de wet BIG bevoegd en bekwaam moeten zijn om deze handelingen te mogen verrichten. Voor behandeling is tevens de toestemming van betrokkene nodig volgens de Wet Geneeskundige Behandelingsovereenkomst (WGBO, 1995).
3. Verder zijn de mogelijkheden van behandeling ter plaatse van belang. In ieder geval dient iemands medische toestand beoordeeld te kunnen worden en zonodig een verwijzing naar reguliere hulpverlening plaats te vinden.

2.3.a. taken t.a.v. inventarisatie en onderzoek

• inventariseert en beoordeelt de klachten van de patiënt door het afnemen van een anamnese
• neemt kennis van medische of andere gegevens die hem door politiële en / of justitiële autoriteiten ter beschikking worden gesteld
• doet medisch onderzoek (zowel fysiek als psychisch)
• informeert zonodig bij behandelend artsen van de patiënt omtrent de ziektegeschiedenis, diagnostiek en behandeling

2.3.b. taken t.a.v. conclusie

• stelt de indicatie voor medische zorgverlening en organiseert deze zonodig.
• vraagt zonodig een deskundige in consult in een ophoudruimte of politiecel
• behandelt eventueel zelf, afhankelijk van de mogelijkheden ter plaatse en mede afhankelijk van de eigen taakafspraken en competentie
• legt een adequaat dossier aan

2.3.c. taken t.a.v. advies

• adviseert de patiënt over de behandeling en eventuele verdere leefregels
• geeft de patiënt gericht advies over eventuele behandeling indien hij niet meer onder de hoede is van de politie
• informeert de verantwoordelijke politiefunktionaris / arrestantenverzorger over de behandeling en wijst deze op de (organisatorische) consequenties van de behandeling (zoals wekadvies, verblijf in een ‘dronkemans’- of observatiecel, vervoer naar elders) en legt dit schriftelijk vast.

Het zorgvuldig optreden met betrekking tot bovengenoemde taken en informatiebeheer geeft één van de belangrijkste rode draden aan in het werk van de f.g. Vanzelfsprekend maken zorgvuldigheid en kwaliteit onderdeel uit van alle werkvelden en iedere beroepsgroep. Maar de speciale rol van de arts die op het raakvlak van geneeskunst, gezondheidszorg en recht zijn taken vervult, staat per definitie open voor (juridische) toetsing.

Zo is niet vanzelfsprekend dat, wat vaak de praktijk is, een advies over insluiting wordt gecombineerd met een behandelingsvraag of andersom. Ditzelfde geldt voor het geven van zorg en het doen van onderzoek in en aan het lichaam in het kader van onderzoek. Het handelen kan daarmee op gespannen voet komen te staan in het kader van de WGBO.

Daar echter per definitie de f.g. zich voortdurend beweegt op het grensvlak geneeskunde en recht(spraak), gaat het FMG er van uit dat expliciete uitleg aan de cliënt en de politie leidt tot verduidelijking. Door de positie en rollen aan de orde te stellen wordt helderheid geschapen en bestaat de mogelijkheid c.q. de verplichting om een tweede arts in te schakelen. Dit stelt aan de arts de eisen om dubbelrollen die ontstaan, te herkennen en te kunnen hanteren.

Zo blijken zorgvuldigheid en kwaliteit ook de toetsingsinstrumenten te zijn voor zijn eigen handelen en dat van anderen. Informatiebeheer heeft niet alleen in fysieke zin voor de f.g. verplichtingen in het kader van de Wet persoonsregistraties (Wpr), maar ook in de zin van communicatie duidelijke relaties met zorgvuldigheid van handelen.

2.4.a. inzake ethiek

• beoordeelt of de voorgelegde vraag tot diens werkterrein, verantwoordelijkheid en competentie behoort en verwijst zonodig naar anderen.
• realiseert zich welke opdrachten, vragen hij krijgt voorgelegd en welke rol van hem gevraagd wordt
• introduceert zijn rol tegenover betrokkenen en verduidelijkt deze in juridische zin in het kader van zijn onafhankelijkheid als behandelend arts of als onafhankelijk forensisch geneeskundige
• is zich bewust van het juridische kader waarin de verschillende handelingen, uitspraken en aktiviteiten plaatsvinden (onder andere het beroepsgeheim)
• is zich bewust van de consequenties van zijn handelen door deze te toetsen aan de normen en waarden van de beroepsgroep

2.4.b. inzake gegevensverzameling, -beheer en –uitwisseling

• stelt adequate dossiers samen en beheert deze conform de Wpr
• hanteert de kaders van de WGBO
• hanteert in verband met het verzamelen en verstrekken van gegevens en informatie de gedragsregels van de beroepsgroep van artsen

Dit taakveld omvat die aspekten van de beroepsuitoefening die te maken hebben met de eigen persoonlijke ontwikkeling en het kunnen uitoefenen van de gestelde taken. Tevens hangt de kwaliteit van de beroepsuitoefening sterk samen met de wetenschappelijke vorming en interesse.

Het adequaat toegerust zijn voor de uitoefening van het beroep is gerelateerd aan het niveau van kennis en vaardigheden, het kunnen beschouwen van het eigen funktioneren en daaraan effectieve acties koppelen ter verbetering.

Het bijdragen aan opleiding, het actief deelnemen in de eigen en andere beroepsorganisaties en het doen van wetenschappelijk onderzoek is niet alleen relevant voor de persoonlijke beroepsontwikkeling, maar tevens voor de forensisch geneeskundige beroepuitoefening.

2.5.a. taken inzake evaluatie van het beroepsmatig handelen

• past evaluatie toe door methoden zoals zelfreflectie, intervisie, intercollegiale toetsing en/of supervisie
• is op de hoogte van bestaande protocollen binnen zijn vakgebied en past deze in principe toe.
• draagt bij in ontwikkeling van de beroepsuitoefening onder andere door protocollering

2.5.b. taken inzake onderwijs en onderzoek

• signaleert eigen lacunes in kennis, vaardigheden en attitude en de daarbij behorende onderwijsbehoeften
• signaleert behoeften aan onderwijs in de forensische geneeskunde en draagt bij aan (de ontwikkeling van) scholing
• begeleidt of doceert aan studenten in het onderwijs in de forensische geneeskunde en werkt mee aan of organiseert stages
• levert bijdragen aan (de organisatie van) bij- en nascholing
• draagt bij in onderzoek door toepassing van epidemiologische inzichten en medische kennis over onder andere de (niet - natuurlijke) doodsoorzaken en postmortale veranderingen, over de medische geschiedenis, behandeling, letsels en wonden en toxicologie

2.5.c. taken inzake de ontwikkeling van het eigen beroep

• levert bijdragen aan profilering en professionalisering van het beroep van forensisch geneeskundige via beroeps- en belangenorganisaties
• levert een bijdrage aan wetenschappelijke ontwikkeling en kennisverspreiding omtrent forensisch geneeskundige onderwerpen door bij voorbeeld publicaties, deelname aan redacties, verzorgen van inleidingen of lezingen op wetenschappelijk niveau